Midem

Sonra,
İçimde sanki bir haftadır tuttuğum ve düşündüğüm her şeyi
Bir anda karşımda,
Lavabonun küçük deliklerinden
Akıp gitmeye çalışırken gördüm.

Midem kalktı.Gitti.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Dokunuş

Touches - Like waves hitting the shore. The sand is washed every time, with a fresh salty kiss. Palpations - Like words rewiring the memory. Whatever was on the sand, is now back to the sea. Touches - Like antidotes penetrating to the skin. Sensations remain after hours, Silhouettes linger around With a soft inviting breeze. Van Vlees en Bloed 
Devamı

Walking through

When she found herself piling up a list of songs she hasnt listened to for a long time, she decided to embrace the growing feeling. It was sneaking in like a drug, slowly dissolving in her veins and travelling to different parts of her body. Being aware didnt help to define what it was, as it appeared at different instances - in the midst of walking through a breeze for example, or observing a bird passing by, and then there were melodies crawling her mouth- pulling her to the songs. It was easy to be drawn to the familiarity of it. Warm and secure. Calm and see-through. And it was born at the instance of a talk- an insignificant moment for many but too late for her as she got lost in the flow and decided to welcome the new feelings. Just a talk, I assure you, an exchange of words in an attempt to express feelings and thoughts. But the flow - it was familiar, yet unknown and welcoming. Noone could tell the invisible knot that was being knit- except maybe the goodbye hugs were getting ...
Devamı

Semâ kavs-i mutalsam

Yorgun gözümün halkalarında Güller gibi fecr oldu nümâyân, Güller gibi... sonsuz, iri güller Güller ki kamıştan daha nâlân; Gün doğdu yazık arkalarında! Altın kulelerden yine kuşlar Tekrârını ömrün eder i'lân. Kuşlar mıdır onlar ki her akşam Âlemlerimizden sefer eyler? Akşam, yine akşam, yine akşam Bir sırma kemerdir suya baksam; Üstümde semâ kavs-i mutalsam! Akşam, yine akşam, yine akşam Göllerde bu dem bir kamış olsam! Bu satırları okuyordum neredeyse 16 yıl önce bir sinifta, kendi siramda. Şimdi kendi evimde, odamda yalniz basina oturmuş, bir halt isledikten sonra geri dönüp özür dilemeye, sirnasmaya calisan cocuklar misali geri geliyorum bloguma. Ne ben ondan vazgectim aslinda, ne de o beni birakti ki blogun ismini gorur gormez gulumsuyorum. Yalniz gezenin dusleri, evet iste yine bir yalnizligin tam ortasinda bulustuk. Bu kez sanki biraz daha degismis, biraz daha yontulmus bir halde buluyorum kendimi. Bunun adi buyumek mi? Adini tam konduramasam da o tanidik hisler gelip ...
Devamı