Kayıtlar

The Ride

Kelimeleri severim. Daha önce de söylemiş miydim bunu? Onlar olmadan aklımda dolaşan tilkileri yürütemezdim herhalde. En basit açıklamam bu. Belki de açıklama yapmam gerekmiyordur. Evet, dur bakayım, bence gerekmiyor. Ne kadar keşfedebilirim derken kendimi, etrafımı, sanırım en çok kaybolduğum zamanı bu dönem olarak anımsayacağım. İnsan bir şeyleri rayına oturttuğunu sanıyor ya işte, ben de öyle bir döneme girdiğimi sandığım anda yerinden oynadı yine her şey. Değişim, derinden ama hızlıca ilerleyen bir olguymuş sanırım.Bunu daha yeni anlıyorum. Hatta belki de bu bile eksik, bilmiyorum. Ama en azından deniyorum. Son zamanlarda nedenini kendime bile açıklayamadığım durumlar karşısında, kendi kendime anlamlı bir açıklama yapamadığım saçma davranışlarım var. Hayat ne kadar karmaşıklaşıyorsa önümde, o kadar ilgisiz ve hissiz hareket ettiğimi düşünüyorum. Ama gerçeği bilmiyorum. Altında yatanı, kendime, çevreme ve olanlara karşı hissetiklerimi. Sanki şimdi, kendimi aramaya çıktığım yolda, ge...

Ara-f

Gelmeyin diyemiyorum onlara. Her ay, yeniden, istekle ziyaret ediyorlar beni. Tıpkı bir kürek gibi, içimi, en derinimi kazıyorlar her seferinde. Derinde ne varsa, açığa çıkıveriyor birden bire.. Ama ben bazen, gerçekleşmemiş hayallere, olmuş, ama zamanı geçmiş isteklere üzülürken buluyorum kendimi.Her ay aşka bir yönümle verdiğim küçük savaşlar, çok yoruyor beni bazen. Her ne kadar alışkın olsam da onlara. Ya hissizliğimin içinde kayboluyorum ya da hislerimde boğuluyorum. Arayı bulmakta ben, bazen çok zorlanıyorum.

Sabah

"Sana hiç yalan söylemedim. Evet, aslında tüm gerçek, senin görmek istediklerin yüzünden kayboldu. Kendini kilitlediğin o kutudan çıkmak istediğin gündü yanıma geldiğin gün. Ve ben farkında bile değildim senin neden geldiğinin." "Sana hiç yalan söylemedim", diyordun, "Her şey, su kadar berrak, ve bir ay kadar önü açıktı içimde. En başından belliydi ne hissettiğim. En sonunu getirmek istedim sadece." En büyük yalanı söyledik birbirimize, gizlemek en erdemli davranışmış gibi, kabuklarımızın ardından roller savurduk öylece. Ortada bir gerçek varsa, evet, yalan söyledim ben de. Sonunda ne hikaye anlatan vardı, ne de aslında anlatılacak bir hikaye. Uyandım. Sabah olmuştu yine.

Kelimeler yetse daha neler neler...

Beni ne sürükler bir şeyleri yazmaya? Düşünmedim değil önceden, şimdi ayrı bir takıldı aklıma, çünkü genelde çok düşününce gelmez sorunun cevabı. Bir deneyeyim dedim bu sefer, bakalım bulacak mıyım. Her şeyden bir ders almak vardır ya, aslında bazen o da olmamıştır belki hayatımızda. Küçükken, keskin çizgilerle çizilmiş fikirlerin varlığına inanırdım. Herhangi bir konuda sahip olunan sağlam düşüncelerin ve hislerin değişmediğine yemin edebilirdim. Ama sonra, "değişmeyen tek şeyin değişim" olduğu klişesi ile karşılaştım. Fark ettim ki her şey, herkes değişebiliyor, en kötüyken en iyi olmaya çalışıp her zaman yanındayken arkandan kuyunu kazmaya çalışabiliyor. Tam da bu durumun "sabit"liği ile avutmuşken kendimi, insanın özünde neyse aslında o olarak kaldığını anladım. Belirli şeyler, belirli olaylar, belirli kimselerin belirli parçaları asla değişmiyor. Nedir bu "belirli" dedim sonra kendime. Kendi içime tutunca aynayı, fark ettim. Değişmemiş tarafımı şöyle...

Life before our eyes

William James, that most American philosopher, once advised: "Begin to be now what you will be hereafter". One might ask how? Our deepest guide in our beginning to be, is our imagination. Our ability to project, and mold our future selves from the myriad possibilities before us. And to imagine takes courage and effort. But it gives us hope too, hope that we can author our own destinies, hope that rightness of the decisions we make now will be borne out in the future. As much as we can be overwhelmed by the world, we can also draw hope from it. From beauty, from promise, from the simple fact that we have the talent to imagine our future selves from all the possible lives that pass before our eyes. We must imagine our lives well. We must engage our conscience. Conscience is the voice of God in the nature and heart of man. " -Quoted from imdb, The life before her eyes -

Asmin*

"kimdi cesaretimi kıran, üstelik yeni serüvenlere hazırlarken kendimi sesimi cılız, rüzgarımı yelkensiz bulan kimdi, ki şimdi geniş zaman kipiyle düşürüyor gölgesini anılarıma ama kimdi adını bir kadına ödünç verip doruklara çekilen büyülü doruklara biz "asmin" dedik ona, sevgilim, kadınım, anamdı belki, ama o çoktandır üç bin metrenin altına inmiyor artık içimde bir fil sezgisi, kopup gitmeliyim dağlara yazmalıyım aşkı ve ayrılıkları asminli düşler kurmalıyım ya da birisi karşılık bulmalı canımı yakan sorulara kim demiyorum kim olursa olsun boynu kırılan bir oyuncaksam hırçın bir çocuğun elinde, ki celladım gözlerimi de oymuştu fırlatıp atarken yine de özlüyorum onu, niyetçi tavşanlara dönerken beklediklerim aynı soruyu sormaktan, minör ağrılardan yoruldum, gitmeliyim buralardan içimde buharlaşan cıvayı soluyorum artık yoruldum yoruldum yoruldum gereklilik kipinde yaşamaktan . . ."

Kabul.

"Yürekler temiz ama yürekler hep ağır. Bir kayık var uzakta, binmeye çalıştığım. Rüzgarı ardıma almaya çalıştıkça, savruluyorum. İçten içe, biliyorum bana göre değil bu yol, gitmemem gerek, durulmalıyım. Bir kuş geçse üzerimden, gülümserim sessizce. Bir bulutsa üzerimden dolaşan, yağmuru dilerim her seferinde. Yok, evren değil beni üzen, yalnızca yağmayan yağmurun oluşturduğu nem hissi. Ya da gitmemem gereken yol, içten içe sonunu bildiğim. Bilmek zor, anlamak en kötüsü, fark etmekse çok kısa, anlık bir zaman dilimi. Kabullenmek mi? Burada mantık satılmıyor dedi genç kız içinden."