Yalnız Gezeni*n Düşleri*

Sormuşlar Derviş’e, Hayat nedir? Demiş ki Derviş; Hayat gelip geçen bir gölgedir, hayat bilmecedir. Attığın her adım bir hece,çözene gündüz, çözmeyene gece. Peki sevgi nedir? Derviş; Gönül sevdiğini bulmuş ise başkasını anar mı hiç. BEN ve SEN gafletini aşıp BİZ olanların rızkıdır AŞK… Tekrar sorarlar, bu şiirleri nasıl yazıyorsun böyle..? Derviş cevap verir; Aklımda sevdiğim olunca kelimeler gökten düşüyor yüreğime. Evreni tanımak istiyorsan onu yeniden içinde kurman gerek, Yûnus gibi…

Günlerdir, hatta aylardır, aklımda oluşan sorulara cevap vermeye çalışıyorum. Sanırım bu yüzden de ne yazmak için aklımı toplayabiliyorum, ne de o hevesi arıyorum içimdeki. İnsanın hayatında dönüm noktaları vardır, bir şeylerin artık tamamen farklı olmaya başlayacağını anladığımız, ama sadece anladığımız, yaşamadığımız anlar. O anlardan ilkini yaşadığım günü hala hatırlarım mesela. Liseyi bitirmeme az zaman kalmış, bir yıllığına gideceğim ülke belli olmuştu. Üzerine bir de abimin Lüksemburg'tan iş teklifi aldığını öğrenmiştik; tam da aynı zamanlarda. Karar onlarındı elbette, ama abim bir gün telefonu açıp annemlere oraya yerleşmeye karar verdiklerini söylediği anda, her şeyin bir çorap söküğü gibi aklımdan geçişini, camın karşısına geçip uzaklara bakarken ağlayışımı hiç unutamam. O güne kadar olan ilk gençlik yıllarımın, o günden sonra farklı bir yola saptığını işte o anda idrak edebilmiştim. Epey ağlamıştım o gün. Ama ondan sonrasında olacakları, hayatımızın bir ay, bir döne...

Bir şeyi nasıl yaşamak istediğimizle nasıl yaşadığımız aslında çok farklı şeylermiş kahverengi yaprak. Ne yapmak, ne görmek ve işitmek istediğimiz yalnızca birer andan ibaret. Oysa nasıl yaşadığımız, nasıl sevip nasıl sevildiğimiz hayatımızı oluşturan- yani süreç dediğimiz o uzun zaman dilimi. Sanırım hiç kimse aynı şekilde yaşamıyor bu süreci, ister istemez benzerlikler vardır elbette, ki hayatlarımız bir noktada kesişebilsin. Ancak bana öyle geliyor ki, karşıtlıkların ateşini körükleyen de bu bir şeyi farklı algılayış ve yaşayış biçimleri. Yok, yanlış ya da doğrusu elbette yok, mesele sana en benzer şekilde söyleyeni, en benzer şekilde işleyeni tutabilmek yanında. Aynı notadan girebilmek, aynı şekilde hecelemek. Farklı yaşadığını fark edebilenlere ve birbirinin yaşamını sürdürme şekline, geçtiği yollara, seçtiği insanlara her şekilde eyvallah diyebilmek ne kadar hafifletici olmalı şu hayatta! Bunu yapabilmeyi öyle isterdim ki kahverengi yaprak,birilerinin yaşamına saygısızlı...

Bir şeyler yazmaya başlamak için önce bir cümle bulmak gerekir. Ve zaman sonbahar aylarından birinde asılıysa şayet, etrafa bakıp ağaçlardan, kokulardan, dökülen yapraklardan ve uzayan gecelerden ilham almak çok kolaydır aslında. İnsanlar niye bu kadar yorgunlar? Niye geçmiyor bu üzerimizdeki bitkinlik? Hep bir yerlere yetişiyoruz, uzak yakın, isteyerek, istemeyerek, koşa koşa giderek, sürüklene sürüklene dönerek. Yediklerimizi, içtiklerimizi tüketir gibi tüketiyoruz zamanı, o akarken bir de biz çeviriyoruz başını aşağı doğru. ----- Bir insanla anlaşamadığımızı anlatan anlar vardır ya, işte o anlarda, kabulleniş ve arkasından gelen umursamazlık aslında ne kadar da rahatlatıcıdır. Anlarız ki onunla anlaşmak, aynı pencereden bakabilmek imkansız. Uğraşmak anlamsız, mücadele yersiz. Kendimizi rahat hissederiz, çünkü hemen hemen eminizdir. Bir de anlaşabildiğimizi bildiğimiz, ama zaman zaman çok farklı düşündüğümüzü idrak ettiklerimiz vardır. Onlar daha çok yakıyorlar sanırım canımı....

 Sevgilim, işte eylül,  Ve işte senin usul usul seğiren yüzün.  Zaman ki sonsuzdur,  Bitmemiş şiirler gibidir.  Bazı hüzünleri,  Bazı nehirleri tutup anlatmak gibidir.  Biz ki zamanı tırnak arasına alıp yaşadık  (isteğin bulanık kıyısında)Bundan değil midir bizim aşkımızda,  Sürekli bir akşam hüznü vardır.  -İlhan Berk -

"I love you without knowing how,or when,or from where I love you straightforwardly, without complexities or pride; so I love you because I know no other way than this: where I does not exist, nor you so close that your hand on my chest in my hand, so close that your eyes close as I fall asleep." Sonnet XVII Pablo Neruda

Ne zamandı hatırlamıyorum; - H avada bulut yokken, dünyanın döndüğünü anlamak ne kadar zordur. Oysa bulutlar varken, birini takip etmek bile yeter. Durağın demirlerine yaslanmış servisi beklerken, başımı kaldırdığımda beni karşılayan manzaraya verdiğim ilk tepkiydi bu. Sonra,o anda diğer insanların ne düşünüyor olabileceğini tahmin etmeye çalıştım. Böyle pek de önemi olmayan, ama ayrıntılarla dolu düşüncelere kapılıp kapılmadıklarını merak ettim benim gibi. Düşünmenin sınırı yoktu ne de olsa. O güne kadar düşünülmüş tüm kıyı bucak düşünceleri hayal etmeye çalıştım. Biraz sonra servis geldi. B iriyle anlaşmanın bin bir türlü hali var. İsmin halleri gibi. Kimileri huzurla karşılar varlığını, kimileri telaşla. Biz nasıl bir bünyedeyiz evvela bu da önemli. Yolda giderken işte tam da bunları düşünüyordum. Servis hızla ayrılıyordu ve tam o sırada insan kalabalığının arasına karışıyorduk; bir servis dolusu insan daha.Huzurla anlaşabildiklerimi düşündüm. Neşeyle ve coşkuyla anlaşabi...