Yalnız Gezeni*n Düşleri*

Touches - Like waves hitting the shore. The sand is washed every time, with a fresh salty kiss. Palpations - Like words rewiring the memory. Whatever was on the sand, is now back to the sea. Touches - Like antidotes penetrating to the skin. Sensations remain after hours, Silhouettes linger around With a soft inviting breeze. Van Vlees en Bloed 

When she found herself piling up a list of songs she hasnt listened to for a long time, she decided to embrace the growing feeling. It was sneaking in like a drug, slowly dissolving in her veins and travelling to different parts of her body. Being aware didnt help to define what it was, as it appeared at different instances - in the midst of walking through a breeze for example, or observing a bird passing by, and then there were melodies crawling her mouth- pulling her to the songs. It was easy to be drawn to the familiarity of it. Warm and secure. Calm and see-through. And it was born at the instance of a talk- an insignificant moment for many but too late for her as she got lost in the flow and decided to welcome the new feelings. Just a talk, I assure you, an exchange of words in an attempt to express feelings and thoughts. But the flow - it was familiar, yet unknown and welcoming. Noone could tell the invisible knot that was being knit- except maybe the goodbye hugs were getting ...

  It was a rainy august day when I got departed from the last piece of screw in my jaw. I welcomed it more than 10 years ago, after seemingly a brave decision to take part on a new orthodontical method for correcting teeth and how the mouth closes.  I still remember the doctor trying to convince me that some people were flying from other cities just to have their teeth corrected there. Not that the method had any particular popularity or needed selling out, it was more the dedication and willingness to have a better-looking teeth that my doctor tried to impose on the patients. He would make pictures on each step, which I assume was part of some PhD thesis along the way. At the day when he put 4 screws to my mouth and in the following months and years, it did not really seem to be the best idea to make- for whatever it was worth. But then, when everything was over and my mouth was free from all the metals and screws, it finally kicked in that I made the right decision and I...

Yorgun gözümün halkalarında Güller gibi fecr oldu nümâyân, Güller gibi... sonsuz, iri güller Güller ki kamıştan daha nâlân; Gün doğdu yazık arkalarında! Altın kulelerden yine kuşlar Tekrârını ömrün eder i'lân. Kuşlar mıdır onlar ki her akşam Âlemlerimizden sefer eyler? Akşam, yine akşam, yine akşam Bir sırma kemerdir suya baksam; Üstümde semâ kavs-i mutalsam! Akşam, yine akşam, yine akşam Göllerde bu dem bir kamış olsam! Bu satırları okuyordum neredeyse 16 yıl önce bir sinifta, kendi siramda. Şimdi kendi evimde, odamda yalniz basina oturmuş, bir halt isledikten sonra geri dönüp özür dilemeye, sirnasmaya calisan cocuklar misali geri geliyorum bloguma. Ne ben ondan vazgectim aslinda, ne de o beni birakti ki blogun ismini gorur gormez gulumsuyorum. Yalniz gezenin dusleri, evet iste yine bir yalnizligin tam ortasinda bulustuk. Bu kez sanki biraz daha degismis, biraz daha yontulmus bir halde buluyorum kendimi. Bunun adi buyumek mi? Adini tam konduramasam da o tanidik hisler gelip ...

What have I told myself in the end of last year? Oh yeah, write more. Is it fine to start in the middle of a quarantine on a Thursday evening, in the midst of a worldwide epidemic? I can hear you say, well, go ahead. Because many of us, for the shortly foreseeable future, will be staying in our homes. Why? To hide from something we unintentionally created to haunt us.  It didn`t start so quickly I would like to say. But that wouldn´t be the complete truth. Two weeks ago, I could feel something was coming, and I had a pretty disturbing weekend with the thought of that. If my 2-weeks later self would go back in time, she would definitely warn me: There-will-be-no-toilette-papers-left! This is a small, dark comedic side of what has been happening in the last weeks all over the world. The horror that haunts us, a virus, that is spreading over all the continents, without discriminating anyone. No, this is not a cheap Hollywood movie script. This is a pandemic.  W...

Ne itiyordu beni o sayfalarca yazilari yazmaya?  10 sene önce bu blogu neden actigimi hatirliyorum. Üniversitenin ilk dönemiydi, bir konferansa katilmistik, bir hoca bize bir seyler anlatmisti, acaba neydi soylemeye calistigi seyin özu.. Hatirimda kalan tek sey bize bir takim tavsiyelerde bulunduguydu, gelecege yönelik. Bunlardan biri sosyal bir platformda kendimizi ifade etmemizin gerekliligi uzerineydi. O zaman yazdigim onlarca günluk gelmisti aklima. Sonra o zamanlarda cok tecrübeli ve hayattan o siralarda oldukca keyif alir gibi gorunen genc bir cocugun gezi blogunu gostermisti bizlere. Acaba o genc adam hangi sikintilarla basa cikiyordu o siralarda, kim bilir? Ama o zaman, hic de öyle görünmüyordu. Iste ondan sonraki aylardaydi blogspotta bir seyler karalamaya baslayisim.  Geriye dönüp baktigimda, ne söylemek istedigimden cok da emin degilmisim, ama iste, baslamisim bir kere.  “Aslnda benim hakkımda hiç bir şey bilmiyorladı, beni tanımıyorlardı...

"And you have came to the world. There is no cure for that."  It takes quite a lot of time to remember the past within oneself, but I guess it is more possible in the transition states of mind. When we are happy, we are too greedy to remember devastating moments of our lives and our ways to survive those times. And when we are too sad, we only remember the bad moments as if they are the only things that define us, forgetting how we got out of those times in the first place. But life, most of the time, is a circle of remembering and forgetting, with all the rings are tied together to make a bigger circle, and hopefully a meaning. Of course, whatever we are through doesn't mean anything unless we try to understand something from it. Today there was the World Cup match of Belgium. And after they have been defeated by two goals in the second half, I was a bit of sad that my second home to my 18 year old self, was going away from the floor. But then, in the last m...

I have cried. I have cried my lungs out. I have heard myself sobbing, looked at myself in the mirror just to see how I look like when I am that sad. When I feel there is no way out, there is literally no thought that can carry me somewhere.  I just have to sit there, think of all the mistakes I have done, all the "could have been"s and all the opportunies I accidentaly or purposely missed. There it is, I am victimizing myself. The world is sure not fair. But it is much less fair to me if you ask it to me. I cant explain why I feel like that, maybe it has to do with some psychological issues- most probably. I am just afraid it is gonna be difficult to change the template I have obtained in years of experience. What is "years" anyway, sometimes I feel like I havent seen anything yet. I feel that this is just the very beginning. All I have been through was a sweet little enterance, supported by some small tragedies and some joyful moments. And I keep remembering th...

"Something has left my life, And I don´t know where it went to ah ah ah  Somebody caused me strife, And it was not what I was seeking" Cocuklugunuza, ilk gencliginize ait anlari dusunun. Hayatinizin onemli anlarini sekillendiren kokular, sesler ve insanlari soyle bir hatirlayin.  Bir pazar ogleden sonrasi mesela, anneniz mutfakta soganlarla bir seyler pisiriyor. Ne yaptigi onemli degil, siz sadece kavrulan soganlarin cikardigi kokuyu animsiyorsunuz. Ertesi gun okula gidecek olmanin diyaframinizin tam ust bolgesinde yarattigi endiseyi bastiran bir koku.  Arka odada abiniz bilgisayarinda muzik dinliyor. Farkli baharatlarin karisimi gibi gelen bir ses duyuyorsunuz. Ne soyledigini anlamaniz o zamanlarda mumkun degil ama müzigin tinisina kaptiriyorsunuz kendinizi. Günlerden pazar. Huzur ve endise kol kola gezinen iki arkadas. Bilgisayarda The Cranberries caliyor. Bir kere kaziyorsunuz bunu akliniza, ve iste tamam. Sizi ergenlik sancilarinizdan kurtarac...

"It’s almost as if nobody wants to admit that they might not be prepared to do the work it takes to love somebody. And it can be laborious. To be intimate with someone who is flawed (which is the standard) requires us to expose our own flaws. We don’t talk about the heavy responsibility of that. We don’t talk about how we’re too lazy or too cowardly sometimes. We instead accuse love of being elusive. It isn’t. It is omnipresent. It asks us to be better people. And sometimes we flat out refuse." Anonim.

Bir yerlerden sigara dumanı tütüyor, burnumda kokusu. Tadını da hayal edebilirim istersem ama bir şeyin kokusunu hatırlamak daha kolay geliyor bana çoğu zaman. Zaten hep öyle olur, bir kokuyla başlar, çorap söküğü gibi binlerce şeyi hatırlarsın. Sonra kelimeler çıka gelir, ve o anları yakalamak gerekir, tutamazsan kaçacaklar gibi hissedersin çünkü. İşte o anlardan birinde alıyorum yine elime klavyeyi, aylar aylar sonra hem de.  Yine pek çok şey yaşadım diyorum içimden ama bütün bunlardan bahsetmeyeceğim. Bahsedersem asla yapamayacakmışım gibi, ya da bütün büyüsü bozulacakmış gibi hissediyorum. Yalnızca sonrasını hayal edebiliyorum bir miktar, gerisi kayboluyor.  Ne zaman öğrenebileceğim "şimdi"de yaşamayı? Sanki hayatım, geleceği düşleyip şimdiyi yakalamaya çalışırken geçen bir süre gibi sadece. Sadece kaçırdıklarıma odaklandığım, yaşayamadıklarını düşündüğüm, beni üzen ve benim üzdüğüm insanlarla hafızamda çatıştığım bir kaos gibi bazen. Ancak çok az şeye dönüp...

Hayat, bir kabullenme silsilesi şeklinde üzerimize yağarken, bizler nasıl da "salt" kendi tercihlerimizi yaşadığımızı düşünmeyi "tercih"  ediyoruz... Oysa, düşünün ki, güzel bir günde, telefonunuzu bir yerde unutuyorsunuz, ve panikle onu aramaya giderken en sevdiğiniz yüzüğünüz elinizden düşüveriyor. Maddeye bağlılık şu dünyada olabilecek en zehirli kölelik iken, şuracıkta bir yerlere düşürüp kaybediveriyorsunuz onu. Hayat, işte tam o anda, onun gittiğini ve bir daha gelmeyeceğini kabullenme anından ibaret. Bilmem kaçıncı kez bir şeylerin olmayacağını anladığınız o ana dönelim şimdi de.  Her seferinde, yeniden olmamasının iyi olduğunu düşündüren binlerce sebebi kafanızdan geçirip kabul ediyorsunuz. Başka şansınız yok, çünkü devam ediyor, evriliyor hayatınız. O anda kalmanız imkansız. Acınızı, derdinizi, göz yaşınızı, kısacası neyiniz varsa hepsini sırtınıza alıp cam kırıklarıyla dolu yollardan yürümeye devam ediyorsunuz. Aman canım yüzük de neymiş, daha neleri n...

Döndürüyorum, ağır bir çarkı, yavaş yavaş döndürüyorum.  Geç keşfettim, içimdeki çarkı çevirmeden başkalarınınkini çeviremeyeceğimi. Keşfettiğim andan beri de zorluyorum, bileklerim yara olsa, kollarım acısa da, aslında içimde döndürülmeye değer bir çark olmadığını düşünsem de bazen, hala zorluyorum. Başlarda çok istekli gibiydim oysa, hayallerimde gibi olmadığını keşfettiğim zamanı da hala hatırlarım.  O güne kadar bütün ömrüm o zamanı bekleyerek geçmiş gibiydi sanki, ve evet, geldiğinde hissetmem gerektiğini düşündüğüm şeyleri bir türlü hissedemedim. Sonraları fark edecektim ki, her çarkta, içimde başka bir şeyi keşfediyordum. Böylece farklı bir şey yaşıyorken, beklediğim zamanların parçalarını ayrı ayrı bulup biriktiriyor gibiydim. Sanırım hala sıkıca zorluyorum o çarkı. Hem içimdekini, hem dışımda kalanı. Çok zaman geçmedi gibi ama hissettiklerim ve düşündüklerim öyle bir devinim içerisinde ki, sanki üzerinden yıllar geçmiş gibi geliyor şimdi her şeyin. Ben hala yeni ş...

Asla olması gereken zamanda olmuyor. Ya da belki de, asla olması gereken bir zaman olmuyor. O kadar dağınık geliyorlar ki, o kadar karmaşık ve aslında ne kadar da anlaşılabilir. Çözülemez sandıklarımız kadar zor, ama bir anda kavradığımız her şey kadar da bizi üzen. Bir şeyi anlamak için verilen çaba ne kadar değerlidir oysa ki. Eninde sonunda hep güzel şeyler anlamak isteriz, eninde sonunda güzel sonuçlar elde etmek, eninde sonunda. Mutlu olmak? Ama galiba, yaşadıklarımız, nefes aldıklarımız nasıl farklıysa, düşüncelerimiz de öyle evrilir, ve bazen bulduğumuz cevaplar bizi mutlu etmeye yetmez. Aslında sadece o cevaba giden, bizi kendimizle yüzleştiren, bizi dertlerimizden uzaklaştıran o küçük anlara asılıdır ruhumuz. Geri kalan her şey, tüm çözümler ve tüm bitişler birer hayal kırıklığıdır çoğu zaman. Diyorum ya size, geldiği anda yazabilmek, geldiği anda dile dökebilmek olsa keşke, ama olmuyor. Biriktirdeklimi ayıklayamıyorum çoğu zaman, çok çalışmaktan, çok karıştırmaktan darm...

En son ne zaman saçlarımızla oynadı birileri? Huzurlu bir şekilde geceyi, köpeklerin karanlıkta gördüğü karaltılara bitmek bilmeyen haykırışlarını dinleyerek, sadece ve sadece dinleyerek, “eylemsiz”liğimizi konuşturarak en son ne zaman harcadık bir geceyi? Her şey o kadar hızlı ki. Yemeklerimiz hızlı, yollar hızlı, bilgi hızlı. Alkol bile kana daha hızlı karışıyor sanki eskisinden. Her gün yaşadığımız minik şaşkınlıklarla bünyemize biraz daha aşılıyoruz kabullenmeyi. Dünyanın en zor şeylerinden birisidir, öyle burun kıvırmayın hemen. Değiştiremeyeceklerimizi, dönüştüremeyeceklerimizi ve kaybetmek zorunda olduklarımızı kabullenebilmek. Her şey gibi, bunu da hızlıca yaşıyoruz galiba, ya da yaşadığımızı sanarak yanılsıyoruz. Birinin kucağına uzanıp karıştırılan saçların ağırlaştırdığı zaman da, sadece okuduğumuz kitabın bilmem kaçıncı sayfasında, ya da izlediğimiz filmin kritik konuşmalar geçen duygusal anlarında asılı kalıyor galiba. Böyle bir zamanda eskiden kalma bir şeyler beklem...

"Beni anlamadın ya, ben ona yanıyorum!" Hiç bir şeye değil, sadece ona. Sadece ona, beni anlamadığına.  Dur bir dakika, hiç anlamak istememiş olabilir misin?  Yapılan onca fedakarlık ve onca güzellik havada asılı şimdi... Ama sen, beni en çok tanıyan ve seven(?), beni anlamadın ya, ben ona yanıyorum. Haydi kabul edelim, bilmem kaç kez anlaşıldığımızı sanmıştık. Gözlerde gördüğümüz o ışık, gecenin bir yarısı söylenen "Seni seviyorum"lar  ve gülümseten daha nice küçük ayrıntı. Tarifsiz acılarımızın sonuna geldiğimize inanmıştık işte tam da o anlarda. Yalnızlığımızın son bulmasından öte, hayata verdiğimiz anlamın ve yarattığımız dünyanın tek olmadığını görmüştük. Ne kadar da güçlü hisstemiştik kendimizi, hayatta olmak böyle bir şey galiba demiştik, öyle değil mi? Sonra ne mi oldu?  Bir ampülün yere hızlıca düşüşünü hayal edebilir misiniz? İncecik cam kırıkları arasında koşarken, canımız yanmasın diye bekledik ama nafile. Yaşadığımız hayal kırıklığının bir...

Nesin sen? Kimin kırdığı kalpsin? Kaçıncı kez hissediyorsun bu uçurumdan düşme hissini? Kimi arzuluyorsun tam şu anda? Kimin elleri ellerinde olsun isterdin? O bunu bilse bir şey değişir miydi? Öyle mi? Demek biliyor... Ne tuhaf. Kaçıncı kez incindin peki, hatırlıyor musun? Kaç kez daha olacak bilemezsin, evet. Ama yaşamak zorundasın, kesinlikle. Dur bir dakika, ellerin ne küçük. Hangi renk ojen? En sevdiğin renk yok mu? Garip. Herkesin en sevdiği renk vardır. Yarattığın şeylere dönüp ne kadar bakıyorsun? Yeniden kestiğin bir tişörte, hazırladığın bir kutuya, doldurduğun bir deftere? Hiç mi? Bence geriye dönüp bakmalısın. İnsan ne hissettiğini o anda çabuk unutuyor sanırım. Bir süre sonra  garipsiyor kendini, geçmişteki halini. Ama hisseden de sendin öyle değil mi? Uzun uzun yazmıştın hatta, eve gelir gelmez. Zor muydu? Biraz. Geçti mi? Belki. Ona okutsaydın belki çok daha kötü olacaktın, ama kendine sakladın. Şimdi, içinde bir yerlerde, hala kendinle mücadele ediyorsun. Kendi...

" "Bak" dedi, "Pencere "penc" ve "re" kelimelerinden oluşuyor. "Penc" şu tavladaki sayı, yani beş demek, "re" ise yol demektir. Burayı, şu dört duvarı düşün. Hangi tarafa gitsen yol kapalı. Pencere de bu dört duvarın arasında açılan beşinci yoldur, unutma." dedi." Murat Özyaşar, Ayna Çarpması.

Az sonra okuyacaklarınızın gerçek kişi veya yaşananlarla ilgisi bulunmamaktadır. ----- "Hikayeler, anılardan doğar. Güzel hikayeler genelde güzel anlardan doğar elbette, ama önemli olan gözyaşları olsa da, yaşanılanın güzel aktarılabilmesidir. "Midesinin tam altındaki bölgeye garip bir his oturmuştu. Sanki yüzerken ayağını sert bir yüzeye koymak istediğinde ama suyun çok derin olduğunu ve bunu yapamayacağını fark ettiğin andaki gibi bir his." Julia Gregson, East of the Sun. Şimdi, elimde çayım uzanmış camdan bakarken, tam da böyle hissediyordum. Daha bir saat bile olmamıştı tren kalkalı ve ben bu alıntıyı eve dönüş yolunda tesadüfen keşfetmiştim. Anın geçiciliğinin ne kadar önemli ve bir o kadar da önemsiz olduğunu bir kez daha idrak ediyordum düşündükçe. Bazı insanlar karşısındakileri içselleştirmede ve kabullenmede diğerlerine göre çok daha hızlı aşamalarla ilerliyorlardı. Elimde bir de kitap var, okumaya başlayacağım. Diyorum ki, oturayım da yazayı...

Bir sihir veriliyor biz insanoğluna, bilmem kaç yüzyıl önce. Bir sihir, ne olduğu bazen anlaşılan bazen anlaşılmayan, içinden ve dışından, uzunundan-kısasından, tesadüfleri ve ilmek ilmek işlenen planlarıyla. Bir sihir ama bir de akıl var bunun yanında. Sonra nefis var, günahlar var.  Hayır, cennete ya da cehenneme götüreceği söylenen türden günahlar değil, burada tam da yeryüzünde var olan ve ceremesini yeryüzünde çektiğimiz günahlar. Bizim işlediklerimiz ve bize işlenenler. Sihri biliyoruz, ama bu günahlar bir kez bozmuş onu, belki bir zamanlar var olmuş, ya da bizim o sihri anlamlı kılmak için uydurduğumuz ve hiç var olmamış bir şeyi, yeryüzündeki tüm canlılar için var olabilecek adil bir hayatı yok etmiş. Oysa insan, bir sene evinde yaşadığı, aynı evi paylaştığı ama aynı kanı aynı dini aynı ırkı taşımadığı birine kardeşim diyebilen bir varlık. Oysa insan, binlerce kilometre ötede, bambaşka dünyalara sahip, bambaşka diller konuşan insanlara evini açabilir, burası senin...